Geen cliché kan te gewichtig zijn of het kan onderuit gehaald worden ; geen grootsheid met een veder in gouden inkt geschreven of ze kan besmeurd worden. Tot die clichématige larger-than-life figuren die uit de thesaurus onzer onderbewuste spoken, behoort zeker ook de Transsylvaanse bloed drinkende graaf Dracula. Geen aangenamer griezelheerschap dan deze mix van Blauwbaard met het Monster van Frankenstein. Maar de productie werd niet Eine Symphonie des Grauens (zoals de ondertitel van Murnaus Nosferatu), maar eerder een opera buffa – niet de eerste en niet de laatste maal dat muziektheater het glijmiddel van een corrupte tekst was in de geschiedenis van de WKD-producties. En ja, een opera buffa is een “grappige opera” of nog etymologischer een “grappig werkstuk”. Een opera buffa dus, geen operette, een felliniaanse farce, geen billenkletser noch slapstick, geen “Mijne Graaf is Graaf” uit de traditie van het Echt Bruhs Tejoater, maar een Posse, overdruk bevolkt door klaplopers, uitvreters en vooral deernen van de mindere soort. De basis vormt dan ook niet Bram Stokers roman – alle eerbied ervoor – maar wel Francis Ford Coppola’s film. Zo werd de plat geplagieerde demon (of duivel) Dracula tot een daimoon (of schepper) niet-luisterend naar dezelfde naam.
tekst: Luc Declerck
Cast 'Dracula': Caeckaert Charlotte, De Backer Gwendolina, Debackere Brecht, Deblieck Robin,
De Cramer Charlotte, Degand Stefaan, Depecker Nele, De Roo Emilie, Deweer Eef, Fourneau Sarah,
Van Hauwaert Barbara, Willem Lies.
Regie 'Dracula': Inge Schaillée.
