2011: THEE?

Net als zijn voorganger is deze productie gesitueerd in de wereld van la belle époque, in werkelijkheid een stinkend tijdperk, vergiftigd door gemaniëreerde pretentie en het precieuze snobisme van heren en dames van stand.  En wie beter dan Oscar Wilde als tekstleverancier voor deze dandyeske wereld van onderdrukt edoch expliciet neurotisch en freudiaans geflirt, van love that dare not speak its name, van onderbroekenlol met patchouli, van retoriek met de barok krullende ornamenten uit de Jugendstil ?  Tegen de achtergrond van een societyfeestje flaneren van boudoir naar fumoir en terug twee dozijn types uit de aesthetic movement, terwijl ze oreren met, over, tegen en vooral naast elkaar.  Ze converseren in jeux de mots, spits en katachtig, over hoe flets, hoe pips, hoe wee, hoe vaal de wereld is.  Naar de ondertitel van Wildes The Importance of Being Earnest een ware trivial comedy for serious people, een sarcastische deurenkomedie-zonder-deuren, als een lillende jelly, overgoten met bittere muntsaus, op een bedje van baked beans en met een zerpe Earl Grey afternoon tea.  “Another cup of tea, Mylord ?”, vroeg ze, met het pinkje koket omhoog.  “No, not realy my cup of tea, Mylady.”, knipoogde hij en hij stak met verse tegenzin zijn elegante walking cane keurig in de lucht, haar pinkje fallisch echoënd…

tekst: Luc Declerck

Cast 'THEE?':    Deprez Jasper,Franco Ella, Sbaiz Ferruccio, Gallé Bo,   

 Ghyllebert Elke, Valcke Hannah, Debouvere Kaat, Devriese Evelien,  

 Germompré Freya,  Vanheerswynghels Jullie, Ballasina Cynthia,   

 Bambust Anaïs, Dervernay Deborah, Lazou Céline, Mylle Sarah,  

 Piasecki Jennifer, Ribbens Morgane, Haeck Sara, Vandenbussche Hannah,   

 Reckelbus Hannes, Vandeputte Anne-Laure, Focroul Hanne, Van Zandycke Frédéric.   

Regie 'THEE?': Inge Schaillée.

2010: -40

Een titel die op ’t eerste gezicht lijkt te jongleren met ten minste twee clichés uit onze Rusland-perceptie : barre kou (niet voor niets voorzien van het epitheton “Siberisch”) en onmatige wodkaconsumptie.  En wil nu net het toeval dat zowel de temperatuurschaal als het alcoholgehalte in graden wordt uitgedrukt.  Een aardige ouverture voor een voorstelling in gestileerde maar verlepte cyrillische letters.  Deze productie stort zich met ijzingwekkende beschonkenheid op de laatste drie meesterlijke toneelstukken van Anton Tsjechov : op Oom Vanja, op Drie zusters en vooral op zijn zwanenzang, De kersentuin.  We arriveren op de instuif van aan leger wal geraakte landadel in het fin de siècle, met voorop de matrone des huizes, Ljoebov Andrejevna Ranjevskaja.  De bodem van de kas is in zicht en alras ook de bodem van het vat.  Een panoplie aan personages zwelgt en brast zich door het stuk, terwijl ze onhandig en tevergeefs weerstand bieden aan projectontwikkelaar Jermolaj Alexejevitsj Lopachin, een omhooggevallen parvenu.  Tussen gemene kruiperigheid en onderdrukte revolutiegloed kraakt – veertig graden onder nul – een klatergouden kaartenhuisje annex kersentuin ineen tot een zure comedy of manners.  Met op de achtergrond het orkest van de Titanic.

tekst: Luc Declerck

Cast '-40':    Delbrassine Lisa , Forré Saskia, Maddens Louise, Clairhout Dries, Shepens Yasmin, 

Vermeire Brecht, Hubrecht Julie, D'hoore Tree,  Mollefait Maxime, Vandamme Romina, 

Verdonck Anke,Vanlerberghe Camille, Verrecas Bram, Verslype Anke, Kerschkamp Liesbeth, 

Focroul Hanne, Kiselychka Vira  

Regie '-40': Inge Schaillée.

2009: URT

De WKD’ers brengen een opera, een heuse muziektheatrale productie.  Frank Adam is de librettist, die met een pseudo-semi-meta West-Vlaams dialect uitpakt.  Componist is Johan De Smet, die muziek brengt die als aluin en puimsteen op de eelt van onze epidermis schuurt en balsemt, die als barnsteen en lazuur ons oor bedwelmt.  De pitch : Naaten en Neeten zijn twee reuzen, die een onbesliste concurrentiestrijd aangaan om de hand en het hart van Kalle (een echte kalle, een achterlijke wijf dus, maar ook een verwijzing naar de volksfiguren en Kortrijkse reuzen Manten en Kalle).  Ze zijn de spil van een vierkant draaiend megoage.  Een ware onderbuikpersiflage (en vaak ook een onderbroekpastiche) op het beroemde oordeel van Paris.  Hier wordt gegooid met gouden appels dat het een lieve lust is.  Hier worden zoenoffers gebracht aan bovennatuurlijke krachten die een decadent spel spelen met de sloren en sullen van dienst.  Laverend tussen de beitsen en gutsen van een ambachtelijke minischeepswerf, met de walmende aroma’s van gedroomde rododendrons en illusoire vergeet-mij-nietjes en met de geurende stank van air de Paris en scheten-in-een-netzak schuifelt het publiek tussen de loodsen en ateliers van de site van “De Archonaut”, een sociaal tewerkstellingsprogramma annex maritiem erfgoedproject dat met een kwinkslag verwijst naar archaïsche antiquiteiten én naar de avonturen van Jason en de argonauten, op roofzoektocht naar het Gulden Vlies.  Luistert !  Urt !

tekst: Luc Declerck

Cast 'URT':   Deylgat Lise-marie, Eggermont Tom, Cottyn Jonas, Dekimpe Reynout, Gijswijt Niels, 
Landoy Jordan, Bouckaert Jonas, Brinckman Femke, De smaele Emily,  

Dhoop Eline, Verslype Silke, Clairhout Dries, Debonne Sofie, Dierckx Anjana,  

Poiz Niels, Caes Benjamin, Van Laecke Mitch, Verswijfelt Maximiliaan. 

Regie 'URT': Inge Schaillée.

2008: Ein Bühnenweihfestspiel

Durch Mitleid wissend, der reine Tor – Wetend door medelijden, de zuivere dwaas.  Een stuk dat – zij het ruimschoots doorspekt met flarden uit de mythe (en de literatuur) over Koning Arthur en Merlijn – grotendeels geïnspireerd is op Parsifal, het laatste van Richard Wagners muziekdrama’s (waaraan de productie zijn titel, de ondertitel bij Wagner, “een theater-inwijdings-festivalstuk”, te danken heeft).  Zum Raum wird hier die Zeit – De tijd wordt hier tot ruimte.  Waar bij Wagner het stuk stijf staat van de mystieke dweperij en sacrale hocuspocus wordt daarvan (hoe kan het ook anders ?) in deze productie geen spaander heel gelaten.  Niet enkel meer de symboliek van de graal en de speer – ongemeen fel gelijkend op vagina en fallus – en de castratieangst van een homo-erotische club van uit met wierook verpakte pseudo-middeleeuwse hippies (of zijn het eerder hell’s angels ?).  Amfortas, die Wunde ! – Amfortas, de wonde !  Een echt “verhaal” ditmaal, geen episodenstuk, maar een verhaal dus, dat niet van a naar z, maar voor het publiek lekker stout eerder van ergens naar nergens voert.  Een hertaalde versie van de kinderlijk dwaze Parsifal, de ondoorgrondelijk behekste Kundry, de penibel ontmande Klingsor, de beminnelijk goedige Gurnemanz, de ijlende en bedlegerige Amfortas, de groezelige en graflegerige Titural, de sensuele en nymfomane bloemenmeisjes en de rank en ijl klinkende stemmen “uit den hoge”.  Erlösung dem Erlöser ! – Verlossing voor de Verlosser !

tekst: Luc Declerck

Cast 'Ein Bühnenweihfestspiel':   Callewaert Jason, Carrein Lennerd, Dermul Charlotte,  

 Dierckx Anjana, Gosset Roy, Haddad Radharani, Lagache Nadeche,  

 Olavarria de Hallaux Leonor, Ruysschaert Vicky, Staessens Lien  

Sulimani-Maksuti Vildan, Ulijn Barbara, Jacobs Thomas, Lestaeghe Nikolas,  

 Valcke Niek, Vanhulle Laurens, Vermeulen Lore, Dekeyser Els,  

De laere Lana, Lannoo Arne, Roose Melanie.

Regie 'Ein Bühnenweihfestspiel': Inge Schaillée.

2007: Engelendale

Noch de eerste noch de laatste in situ productie, maar mogelijk diegene die het meest bleef beklijven.  In het 13^de-eeuwse dominicanessenklooster van Engelendale – vandaar de titel – zongen ooit maagdelijk-angelieke stemmen.  Al bleef van het klooster slechts enkele relicten over en al zijn de gezangen er al lang verstomd, toch kruipen ze onder de huid en in de hersenschors van het publiek.  Net op het ogenblik der schemering – de voorstellingen beginnen exact bij zonsondergang – start in de velden een harmonieorkest en zij voert het publiek naar interieur en exterieur, naar wei, naar muur, naar stal, naar straat, naar schuur…  Een stoet van beelden, een processie van klanken, een optocht van woorden, een ommegang van bewegingen, een corso van licht, een suite van impressies.  Net zoals de ontdekkingstocht door de site, lijken we de wereld rond te trekken, naar oorden van dichtbij en plekken van veraf, naar landen, zowel vertrouwd als irreëel, van Europese kastelen tot Surinaamse slaven en zelfs tot het Eldorado.  Het uitgangspunt vormt nu de magistrale satirische (en bijwijlen hoogst amusante) filosofische novelle Candide ou de l’optimisme van Voltaire.  We worden ondergedompeld in hoe deze wereld niet “de beste aller denkbare werelden” is zoals Leibniz ons voorhoudt.  Maar welke wereld is het dan wel ?  Onverrichterzake en zonder metafysica keren we op onze schreden terug met nog maar één les, m.n. dat er geen lessen zijn en dat we verdomd genoeg om handen hebben, pragmatisch en simpelweg pour cultiver notre jardin…

tekst: Luc Declerck

Cast 'Engelendale':  Biebouw Julie, Boydens Rosemie, Degeyter Nele, Picarelle Michiel, 
Vanneuville Jessie, Bevernage Stefanie, Blondeel Marie, Blondeel Joke, Hoste Laura, 

Huysentruyt Tijl, Pont Jemma, Van den Bossche Karen,  

Vanhulle Myrthe. 

Regie 'Engelendale': Inge Schaillée.

2006: De Acteur

Dit is het duidelijkst van alle een metavoorstelling : toneel-in-toneel, toneel-met-toneel, toneel-over-toneel.  Un parfum de crise in het ego van het acteursgild is gelukkig nooit veraf bij WKD-producties, maar nimmer zaten we zozeer met nos pieds dans le plat.  De interne keuken van de theatermachinerie wordt in het gezicht van het publiek geslingerd, inderdaad, in your face, nu een baby face, dan een duck face.  In geen andere professie als die van de thespianen waarderen we immers de huichelaar, geloven we de poseur, lauweren we de kampioen smoelentrekken (tja, echte komedianten zijn het).  Uitgangspunt is een pingpong met zijn drieën.  Protagonist : de encyclopédiste Denis Diderot met zijn Paradoxe sur le comédien, waarbij een acteur waarlijk groots is naar mate hij zich afschermt van de gevoelens van zijn personage, waardoor hij door intens spel het concept van de auteur kan overstijgen (het zou het motto van zowat alle Academie-producties kunnen zijn !).  Deuteragonist : de theaterregisseur en -theoreticus Tadeusz Kantor.  Zijn door surreële beelden geïnternaliseerde speelstijl zoekt de vrijheid binnen in de speler, los van machtsfactoren en politieke constellaties.  Dat hij daarbij moest knokken met een Pools-Joods trauma – met een werkplek amper enkele tientallen kilometer van de gaskamers en verbrandingsovens van Birkenau – en met de verkramptheid van het knullig socialistisch realisme dat hem omringde, is daar bepaald niet vreemd aan.  Tritagonist : de meest vreemde eend in de bijt, de partijdige scheidsrechter, Peter Handke, die er aardig in slaagt het publiek te beschimpfen en dus in zijn salomonsoordeel vilein de nek om te wringen.

tekst: Luc Declerck

Cast 'De Acteur':   Adriansens Anthony, Cool Cunera, Deleyn Niels, Dewaele Berdien,

De Waele Eliza, Schoonvaere Amaury, Tackaert Lynn, Vancouillie Katrien,

Vandeplassche Laura, Vandewalle Michaël, Verrecas Ellen.

Regie 'De Acteur': Inge Schaillée.

2005: My Body is a Battlefield

Een tweede wandelparcours – er zouden er nog volgen – vormt het stramien van deze productie.  Een begankenis van performances, de ene al meeslepender dan de andere.  Met theater, film, muziek, dans en woord wordt het lichaam tot een slagveld, tot een slachtveld, tot een slachthuis, tot een huis met vele kamers, tot een donkere kamer met (minstens dan toch) dat tot adagium geworden zwaard van Damoklès – nee, niet die van W. F. Hermans, um Gottes willen, parbleu, sapperloot en duizend bommen en granaten nog aan toe, niet die van Hermans.  Maar terug naar dat lichaam, dat lillende en trillende weefsel, die begeerlijke en beherende homp van vel en vlees en vlies en vuil (en sap en nat).  We komen nu eens in contact, dan weer in conflict met het provocerende deel van ons materiële zelf of met de strelende blikken van ons verhoopte ego.  En tussendoor, zomaar, gratis ende voor niets, als intermezzo en interludium, als voor-, tussen- en nagerecht worden we vergast op idiote hapjes en verschaalde goedkope schuimwijn uit de Sarma-van-weleer, waaraan we ons barok zwelgen en laven als ware het kaviaar en champagne van Veuve Cliquot.

tekst: Luc Declerck

Cast 'My Body Is A Battlefield':  Beckord Jullie, Mathieu Charles, 
De Clerck Niko, Herregodts Fay,Jannsens Joeri ,Maarten Ketels, Florentyna Laleman, Landoy Gunnar, Nieuwdorp Margo, Platteau Sarah, Rieske Harm, Sambaer Lore, Vandewalle Michaël, Van Loocke Heleen, Verheye Rik, Vermeulen Emke, Verstappen Reinlinde.

Regie 'My Body Is A Battlefield': Inge Schaillée.

2004: Viva Paradis

Een groep leerlingen gaat – zoals meestal – aan de slag met een tekst waarover niemand het eens raakt.  In dit geval gaat het om het onvolprezen Alice in Wonderland van Lewis Carroll, tegelijk een 19^de-eeuws sprookje, een nonsensicale parabel, fantasy met adelbrieven, een boek voor kinderen die grijs worden zonder oud te zijn.  En wat al even vaak een patroon is, is de oorspronkelijke schroom waarmee een icoon uit de wereldliteratuur langzaam beduimelt en verschimmelt tot het een karkas wordt, waaraan de crew zich schrokkend en zuipend tegoed doet.  Het verhaal raakt geperverteerd via de gestoofde peren van een bont geschakeerde prentenfabriek tot het uiteindelijk getransponeerd en getransformeerd raakt tot een metafoor van wat het oorspronkelijk was.  “Theatrale dwaasheden”, dat is toch al lang – minstens sinds Jan Fabres wervelwindvoorstelling op de Biënnale van Venetië – geen scheldwoord meer, eerder een geuzennaam.  Als Alice in de put gevallen is, staat zij oog in oog met het leven in de wereld van fake news (nog voor wij dit begrip met scha en schande leerden kennen), van snobistische ijdeltuiten en verwaande kwasten, souteneurs en travestieten die aan de donkere zijde van de grootstad hunkeren naar de uitbening van hun gepimpte gevoelens, zoals de nachtraven bij Edward Hopper en de skeletten die vechten om bokking (un hareng saur ofte art Ensor).

tekst: Luc Declerck

Cast 'Viva Paradis':  Boudry Sietske, Claes Carl, De Clerck Bo, Eecloo Barbara, Houf Jenne, Peeters Barbara, Ribbens Gaëlle, Snoeck Maarten, Tijssens Angelo, Verstraete Maxime, De Roover Thomas, Dobbelaere Hans, Le compte Adriaan.

Regie 'Viva Paradis': Inge Schaillée.

2003: Wij Zijn Tevreden

Slechts weinig theatertitels zijn uitgegroeid tot adagium, credo, motto, dictum, parool, slogan, proverbium, devies.  In het exclusieve kransje van diegene die dat wél zijn, is En attendant Godot van Samuel Beckett mogelijk de bekendste.  In een absurdistische en bespottelijke, godvergeten en godverlaten wereld zijn Wladimir en Estragon, de Stan-and-Laurel (of is het Peppi-en-Kokki ?) van dienst, druk bezig met niksen.  Ze zijn zinvol de zinloosheid van hun leven aan het vullen.  Het Grote Wachten in een bestaan zonder ontstaan noch vergaan.  Samen met enkele andere teksten van Beckett (waaronder Eh Joe) en de beide mimes Acts without Words worden prosodie en gestiek – en insgelijks de visuele bric-à-brac – in deze productie vermaald, verpulverd, verbrijzeld, vermorzeld en versplinterd tot flarden, flenters, flitsen, flodders en fragmenten ; een dolle potpourri van performances en happenings, een mélange van installaties en environments, een irreëel aanvoelende mallemolen, een draaikolk, een wervelwind, een carrousel, een wieling, een maalstroom, een drift.  In een wandelparcours in de middeleeuwse Kruispoort wordt het publiek uitgenodigd zich onder te dompelen in wat als een mix van The Beanery van Edward Kienholz en een nieuwerwetse versie van de Dada-Messe zou kunnen omschreven worden.  Verehrtes Publikum !  Hereinspaziert !

tekst: Luc Declerck

Cast 'We Zijn Tevreden':  De Koe Ilse, Descheemaeker Lotje, De Vlieghe Fanny, Devos Klaas,  

 Platteeuw Sophie,Raes Joke, Uyttenhove Tuur, Verghaeghe Els,Verstraete Lieselot,Decante Simon,  

 Billiet Dieter, Ceulemans Mieke, De merode Marie, Geerolf Bregje,Hubrecht Elisabeth,  

Prophete Tine, Spriet Saartje, Van Eenoo Veerle, Van Laere Annelies.

Regie 'We Zijn Tevreden': Inge Schaillée.

2002: Bevrijding van een koning

Hier kijken we vooruit naar wat vier jaar later centraal zou staan : de aard zelve van het acteren 

en de spanning tussen de wereld van het theater en dat van de realiteit erbuiten.  En wat kon beter een uitgangspunt vormen voor dit spagaat dat de roemruchte Sei personaggi in cerca d’autore van Luigi Pirandello ?  Bij de première in Rome (reeds in 1921 !) was het publiek door het dolle heen.  Pirandello moest ijlings het theater langs een achteruitgang verlaten om een lynchpartij te ontlopen.  Een met spuug en ijzerdraad samengestelde (eerder aaneengeflanste) patchwork family klopt net voor het begin van een repeteersessie aan bij een theatergezelschap.  Maar het zootje ongeregeld bezet de scène ; zij worden de spelers en spelen doen ze, vooral met ieders voeten en met de kleine balletjes.  In deze productie wordt het al snel prettig-gestoord onduidelijk wie de ware acteurs zijn en wie de vierde wand vormt.  Uiteindelijk raakt de aristotelische peripeteia verward tot alles in een enigmatisch imboglio uitmondt.  Wie houdt hier wie voor de gek ?  We vergapen ons in een spel van tekst en context, van schijn en zijn, van teken en betekenis, van positief en negatief, van licht en schaduw, van haken en ogen, van mossels en vissen, maar ook van pot en pint en van soep en patatten.  Een surreëel en mentaal ontregelende kijkervaring met decorknipoogjes naar Magritte werd de verschijningsvorm van dit theatraal Absurdistan.

tekst: Luc Declerck

Cast 'Bevrijding van een koning': De Ceuninck Pieter, Decleire Lynn, Decloedt Bart, Guedich Sara,

Koether Ulrike, Laleman Ambroos, Mari Hector, Pierre Kelly,Schelfthout Nina,

Verstraete Greet.

Regie 'Bevrijding van een koning': Inge Schaillée.

2001: De Willy en ik

Deze productie gaat terug op een magistrale tragikomische satire – eerst een hoorspel, pas later een theatertekst – van de Zwitserse auteur Max Frisch.  Het werd geschreven als een reactie op de communistische machtsgreep in Tsjechoslowakije in 1948.  Godfried Biedermann, het hoofdpersonage is een mengeling van naïviteit en grootmoedigheid, van stresskip en lafhartige hansworst.  Biedermanns shampoo-imperium wordt bedreigd door reële en fictieve pyromanen die vanuit de fanfare van honger en dorst door het stuk dartelen.  Biedermann zit in alle letterlijk geprangd tussen Biedermeier en Jedermann.  Enerzijds dus de Biedermeier als het Inbegriff van de burgerlijke gezapigheidscultuur, die koketteert en complotteert met de intellectuele holheid.  De Jedermann (of Elckerlyk) van onze moderne tijd anderzijds, die te gronde gaat aan het onwrikbare, niet te ontlopen fatum.   Dit resulteert in een komedie waarvan de plot verward raakt door de manipulatiedrift van de spelers en de antiek-commentariërende koorleden.  In tegenstelling tot Brechts geheven vingertje is het lekkerweg een Lehrstück ohne Lehre (zoals de ondertitel voorschrijft), net zoals Nietzsche, de grootmeester aller amoralisme, zijn Also sprach Zarathustra ons al even flabbergasted achter laat door zijn ondertitel : Ein Buch für Alle und Keinen…

tekst: Luc Declerck

Cast 'De Willy En Ik': Crombez Benedikte, David Tim, Demeyere Barbara, Dendievel Leen, Dewaerzegger Evelien  

Haddad Esther, Lambrigts Jonas, Meyfroodt Wannes, Vanhulle Cathy, Waelkens Eva, 

Degrande Dieter, Leirens Melody, Ponseele Charlotte.

Regie '': Inge Schaillée.

2000: Middernacht...is al over eenen.

Dit is een productie gebaseerd op enkele van Yukio Mishima’s moderne no-spelen, een Japanse theatertraditie, zowat de  commedia dell’arte van het Land van de Rijzende Zon, zij het in een door Mishima zo erg gewaardeerde knalstrenge hiëratische gehardheid, bij hem gecombineerd met moderne sets and props.  Zijn getormenteerde homo-erotische gekweldheid, op het precieuze en dandyeske af, en zijn welles-nietes houding van een poseur vóór én tegen imperialistisch militarisme, keizercultus en eigen-volk-eerst ontwortelt ons tegelijk uit onze zelfgenoegzame bourgeoiswereld en bevestigt ons in onze angst voor wat nu modieus globalisering heet.  Mishima, deze Japanse mix van Adolf Hitler en Oscar Wilde, van Hermann Nitsch en Truman Capote, verwerkte in zijn romans en theaterwerk het snobisme van de betere soort.  Zijn oeuvre staat pal als de geheven rechter arm van Anselm Kiefer, maar dan in een shinto-heiligdom.  Op een haast wreedaardige manier zit zijn taal gebeiteld in de gehardheid van een tanto, het ceremoniële samoeraizwaard waarmee hij in 1970 seppuku pleegde.

tekst: Luc Declerck

Cast 'Middernacht...': Aerts Céline, Boone Lieselot, Danneels Mario, Desmedt Marijke, Dutoit Delphine, Kennis Joke, Maes Eva, Snauwaert Ine, Vanblaere Bert, Verbeure Elly, Wuestenbergs Merlijn.

Regie 'Middernacht...': Inge Schaillée.

1999: SHAKE THE ROSES

Deze eerste volledig Engelstalige productie – er zou ruim vijftien jaar later nog een andere volgen – ging op hoog niveau jongleren met Shakespeares tetralogie Henry the Sixth (in drie delen) en Richard the Third die zich afspelen tegen de achtergrond van de 15^de-eeuwse zgn. Rozenoorlogen tussen de aristocratische geslachten van York (de witte roos) en van Lancaster (de rode roos).  Maar aan de rozen wordt naar goede traditie bij de WKD-producties aardig geshaket, zodanig zelfs dat de rozen eerder klaprozen werden en dat elke roos als haarroos verstuift.  In een respectvolle verkruimelaar gingen fragmenten uit Tom Lanoyes theatermarathon Ten Oorlog (amper twee jaar nadat Risjaar Modderfokker Den Derde en zijn hele menagerie onder oorverdovend gedruis door de Blauwe Maandag Compagnie over Vlaanderens en Nederlands Bühnes waren gerold).  Tegelijk ging de tekst van Shakepeare-Lanoye de strijd aan met improvisaties allerhande.  Een verbazend warme gestileerde sensuele zwoelheid zorgde voor een massa koude rilling over de ruggen van allen die erbij waren.  Een vitalistische krachtbron gloeide na in de harten van een betoverd publiek.

tekst: Luc Declerck

Cast 'SHAKE THE ROSES': Ali Bacha Malika, Maes Allan, Sierens Sam, Ternest Tom, Vandevoorde Mathieu, Van De Walle Jonas, Van Ryzeghem Frederiek, Vermont Roy, Vrielynck Staf, Withouck Charlotte.

Regie 'SHAKE THE ROSES': Inge Schaillée.

1998: Dracula

Geen cliché kan te gewichtig zijn of het kan onderuit gehaald worden ; geen grootsheid met een veder in gouden inkt geschreven of ze kan besmeurd worden.  Tot die clichématige larger-than-life figuren die uit de thesaurus onzer onderbewuste spoken, behoort zeker ook de Transsylvaanse bloed drinkende graaf Dracula.  Geen aangenamer griezelheerschap dan deze mix van Blauwbaard met het Monster van Frankenstein.  Maar de productie werd niet Eine Symphonie des Grauens (zoals de ondertitel van Murnaus Nosferatu), maar eerder een opera buffa – niet de eerste en niet de laatste maal dat muziektheater het glijmiddel van een corrupte tekst was in de geschiedenis van de WKD-producties.  En ja, een opera buffa is een “grappige opera” of nog etymologischer een “grappig werkstuk”.  Een opera buffa dus, geen operette, een felliniaanse farce, geen billenkletser noch slapstick, geen “Mijne Graaf is Graaf” uit de traditie van het Echt Bruhs Tejoater, maar een Posse, overdruk bevolkt door klaplopers, uitvreters en vooral deernen van de mindere soort.  De basis vormt dan ook niet Bram Stokers roman – alle eerbied ervoor – maar wel Francis Ford Coppola’s film.  Zo werd de plat geplagieerde demon (of duivel) Dracula tot een daimoon (of schepper) niet-luisterend naar dezelfde naam.

tekst: Luc Declerck

Cast 'Dracula': Caeckaert Charlotte, De Backer Gwendolina, Debackere Brecht, Deblieck Robin, 

De Cramer Charlotte, Degand Stefaan, Depecker Nele, De Roo Emilie, Deweer Eef, Fourneau Sarah, 

Van Hauwaert Barbara, Willem Lies.

Regie 'Dracula': Inge Schaillée.

1997: POE

Voor het eerst met de 3de-graders van de woordkunstenmakers-en-dramaqueens op experimenteertocht, nu met een monstre sacrée van de (toen nog) vorige eeuw, niemand minder dan Edgar Allen Poe.  Hij is de uitvinder van de met horror gelardeerde detectives.  In deze WKD-productie werd zijn groteske stijl de colle van een muziektheatrale collage, van een patchwork meer dan een dozijn van zijn verhalen.  Poe was op zijn manier een kameleon die al even goed thuis was in het uitmelken van de clichés van het genre waarin hij excelleerde als in de versleuteling van geheimschrift.  Hier komen we – zowel een ode aan zijn oeuvre als een indrukwekkende Enigma chifreer- en dechifreermachine – terecht in de lunatieke wereld van fullsize demi-mondes, van halve gekken en hele garen en van van-lotje-getikten, een vreemdsoortig gesticht waar elke gril, ook en vooral de meest surreële, structureel ingewilligd wordt.  Gedoopt in de vitriool van zijn macabere taal stromen we van het ene vraagteken naar het andere uitroepteken, dansend op de vulkaan van de condition humaine.  Net zoals politici die ons met ongeveinsde pompeusheid voorhouden : “We stonden aan de rand van de afgrond, maar nu hebben we een belangrijke stap voorwaarts gezet”.

tekst: Luc Declerck

Cast 'Poe': Balbaert Jochen, De Meulenaere Servaas, Devriendt Annelies, Marlier Kries, Nobels Bianca, Spriet Eva, Van Dale Sarah,  Vanderveken Frederik, Van Hulle Sofie, Verhas Sarah, Vermeersch Marietje.

Regie 'Poe': Inge Schaillée.